Αρχική > Uncategorized > Επιχειρήσεις Ελλάδα

Επιχειρήσεις Ελλάδα

Φεβρουαρίου 23, 2012 Σχολιάστε Go to comments

Τον τελευταίο καιρό και όσο η κρίση μεγαλώνει όλο και περισσότερες εταιρείες αρχίζουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας . Η μείωση της κατανάλωσης σε όλα τα επίπεδα , η αυξημένη και το κυριότερο έκτακτη φορολόγηση , η αύξηση του κόστους δανεισμού και όλη η αβεβαιότητα που έχει δημιουργηθεί στην αγορά θέτουν επιτακτικά την ανάγκη δραστικών μέτρων ώστε να αντέξουν οι εταιρείες και να υπάρχουν και αύριο.

Στην Ελλάδα το μεγαλύτερο μέρος της επιχειρηματικότητας , αφορά μικρές ή μεσαίες επιχειρήσεις , χωρίς ιδιαίτερη δομή. Οι περισσότερες δεν έχουν αυστηρό οργανόγραμμα και βασίζονται κατά κύριο λόγο στις ικανότητες του επιχειρηματία . Αυτός είναι υπεύθυνος για όλους τους τομείς και τις περισσότερες φορές λειτουργεί διαισθητικά , χωρίς να βασίζεται σε κανόνες αλλά στην εμπειρία του .

Την τελευταία δεκαετία πριν την κρίση , οι περισσότερες εταιρείες ή καλύτερα οι ίδιοι οι επιχειρηματίες , είχαν καταφύγει στον τραπεζικό δανεισμό , ο οποίος μάλιστα τις περισσότερες φορές δεν κάλυπτε επιχειρηματικές ανάγκες ή επενδύσεις , αλλά προσωπικές ανάγκες του επιχειρηματία. Αρκούσε ένα ΑΦΜ το οποίο να είχε ζωή πάνω από 2 χρόνια και με ένα τηλεφώνημα η τράπεζα έδινε αφειδώς δάνεια «δια πάσα νόσο » . Λειτουργούσε περίπου το σύστημα όπως και για τα φυσικά πρόσωπα και την έκδοση καρτών. Τηλεφωνικά κέντρα τραπεζών ή συνεργαζόμενων εταιρειών που έπρεπε να κάνουν παραγωγή δανείων.

Όσον αφορά αυτά τα δάνεια έγιναν από τις εταιρείας τεράστια λάθη. Το πρώτο λάθος , όπως προείπαμε , ήταν ότι τα περισσότερα από αυτά τα δάνεια δεν κάλυπταν ανάγκες της επιχείρησης αλλά του επιχειρηματία . Ένα άλλο σημαντικό λάθος ήταν ότι αυτά τα δάνεια δεν κοστολογήθηκαν μέσα στην επιχειρηματική δραστηριότητα , δεν υπολογίστηκε το κόστος δανεισμού ως έξοδο το οποίο μειώνει την κερδοφορία ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος. Επιπλέον , τα περισσότερα από αυτά τα δάνεια ονομάστηκαν «κεφάλαιο κίνησης » ή «ανοιχτή γραμμή» , όπου υπήρχαν μόνο δυο προβλέψεις. Το εγκεκριμένο πόσο χρηματοδότησης και το επιτόκιο . Λογικό αλλά και οξύμωρο. Πράγματι δυο βασικές παράμετροι είναι ποσά λεφτά θα πάρεις αλλά και τι επιτόκιο θα πληρώσεις. Λείπει όμως η βασικότερη παράμετρος ενός δανείου. Πώς θα το επιστρέψεις. Έτσι ήταν ελάχιστα τα δάνεια που ήταν τακτής λήξης . Ήταν ελάχιστα τα δάνεια τα οποία οι επιχειρήσεις σε τακτά διαστήματα , μήνα , τρίμηνο έδιναν πίσω στην τράπεζα μέρος του δανείου.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό στα δάνεια αυτά , ήταν η ετήσια ανανέωση. Μέσα από τραγικές στην διατύπωση συμβάσεις , οι τράπεζες ανά έτος , ανανέωναν το όριο δανεισμού ανά επιχείρηση ανάλογα με τα οικονομικά στοιχειά των εταιρειών . Μέσα όμως από αυτές τις ανανεώσεις η τράπεζα είχε τρεις επικίνδυνες επιλογές. Η πρώτη ήταν η αύξηση του επιτοκίου. Και αυτό είναι κάτι που ειδικά από το 2010 και μέχρι τώρα έχει γίνει βραχνάς για τις επιχειρήσεις, καθώς δάνεια τα οποία είχαν τιμολογηθεί με 4% ή 5% έχουν φτάσει σε επίπεδα 15% – 20%. Τα νούμερα είναι πραγματικά ασύλληπτα αν αναλογιστούμε ότι μια επιχείρηση με ένα δάνειο 100.000€ είχε ετήσια επιβάρυνση 5.000€ και έχει φτάσει σε σημείο να έχει επιβάρυνση 20.000€ .

Μια άλλη επίσης επικίνδυνη δυνατότητα για τις τράπεζες , είναι η μονομερής δυνατότητα περιορισμού. Έτσι ένα μια νυκτί η τράπεζα αποφασίζει ότι το κεφάλαιο κίνησης που έχει δώσει στην επιχείρηση είναι πια μεγαλύτερο από την πιστοληπτική της ικανότητα και πρέπει να το επιστρέψει ή να επιστρέψει μέρος των χρημάτων. Στην καλύτερη περίπτωση ή μάλλον στην πιο διακριτική, η τράπεζα προτείνει στον επιχειρηματία να μετατραπεί το κεφάλαιο κίνησης σε δάνειο τακτής λήξης ή να «διακανονιστεί». Ο επιχειρηματίας μη έχοντας τι άλλο να κάνει , συναινεί. Έτσι οι επιχειρήσεις έχουν να αντιμετωπίσουν και την αύξηση των επιτοκίων αλλά και την πίεση των τραπεζών για επιστροφή κεφαλαίου. Άρα στο παράδειγμα του δανείου των 100.000€ οι εταιρείες δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τον τριπλασιασμό των επιτοκίων αλλά και την επιβάρυνση των ταμείων τους με τα χρήματα που θα επιστρέψουν στις τράπεζες.

Τέλος, αν δεν είχε τραγικές συνέπειες , θα ήταν θέμα κωμωδίας οι τίτλοι που έχουν εφεύρει οι τράπεζες για τα έξοδα που επιβάλουν στις εταιρείες : Έξοδα φακέλου , Έξοδα ανανέωσης ορίων, Έξοδα έκδοσης καρνέ επιταγών , Έξοδα καταμέτρησης , Έξοδα τήρησης λογαριασμού, έξοδα, έξοδα, έξοδα… Πραγματικά στο τραπεζικό σύστημα πρέπει να θεσμοθετηθεί η ειδικότητα του «Εφευρέτη Τίτλων Εξόδων «. Οποιαδήποτε συναλλαγή επιβαρύνεται με περισσότερα ή λιγότερα έξοδα και επειδή είναι εφάπαξ δεν υπάρχει και η επιλογή να μην πληρωθούν.

Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά στις επιχειρήσεις. Οι περισσότερες είναι εξαρτημένες από τον τραπεζικό δανεισμό. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια ακόμα και η φορολογική συμπεριφορά των εταιρειών έχει αλλάξει μπροστά στην ανάγκη δανεισμού. Οι μεγαλύτεροι λογιστές θα θυμούνται την φράση «κόψε». Με αυτήν την φράση ο επιχειρηματίας μετ´ επιτάσεως ζητούσε από τον λογιστή της εταιρείας να βρει τρόπο να πληρώσει λιγότερο φόρο . Είτε επιβαρύνοντας τα έξοδα της επιχείρησης είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Τα τελευταία όμως χρόνια η φράση αυτή άλλαξε και έγινε «βγάλε». Και αυτό γιατί πλέον από τους λογιστές ζητούσαν να μειώσουν τα έξοδα ώστε η επιχείρηση να δείχνει κέρδη και να έχει πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό.

Διαχείριση Προσωπικού.

Ένα κεφάλαιο που για τις Ελληνικές επιχειρήσεις είναι επίσης προβληματικό είναι η διαχείριση του προσωπικού. Ακριβώς επειδή οι περισσότερες εταιρείες δεν έχουν οργανωμένα τμήματα αλλά η λήψη αποφάσεων γίνεται συγκεντρωτικά, τις περισσότερες φορές από τον επιχειρηματία , η διαχείριση του προσωπικού γίνεται διαισθητικά.

Ειδικά στις μέρες μας που έχει γίνει της μόδας η περικοπή μισθών , έχει φανεί ξεκάθαρα ότι δεν έχει γίνει ποτέ κοστολόγηση του προσωπικού η απλά συγχέεται με το κόστος προσωπικού. Στην Ελλάδα κατά την διαδικασία προσωπικού πάντα ακούγονταν το εξωφρενικό » τι χρήματα ζητάτε » . Είναι λίγες οι φορές που κατά την διαδικασία επιλογής ο εργοδότης ή ο εκπρόσωπος του έχει σαφή τοποθέτηση προς την ομάδα ενδιαφερομένων, όσον αφορά την αμοιβή. Έτσι ενώ περιγράφει τις αρμοδιότητες της θέσης , δεν λέει ότι η εταιρεία έχει υπολογίσει ή έχει κοστολογήσει ότι για την θέση αυτή έχουμε προβλέψει κόστος 1.000€, αλλά ρωτάει τον ενδιαφερόμενο «τι χρήματα ζητάτε » λες και πρόκειται για μεταγραφή κάποιου διάσημου ποδοσφαιριστή από την μια ομάδα σε μια άλλη.

Έτσι λοιπόν και τώρα που η ρευστότητα στις εταιρείες είναι σε κακό επίπεδο και τα αποτελέσματα των εταιρειών πιέζονται από τα διογκωμένα έξοδα , η αντιμετώπιση είναι το ίδιο διαισθητική. Οριζόντιες μειώσεις σε όλο το προσωπικό χωρίς αξιολόγηση του προσωπικού και το κυριότερο χωρίς κοστολόγηση . Η συνηθέστερη πρακτική είναι να συγκεντρώνεται το προσωπικό , να ανακοινώνεται ότι η οικονομία δεν «πάει καλά» ότι η εταιρεία «πιέζεται » και ότι πρέπει να περιορίσει το μισθολογικό κόστος και ότι θα γίνουν απολύσεις. Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν ανακοινώνονται οι απολύσεις , αλλά ανακοινώνονται γενικά απολύσεις. Και ο περιορισμός των αποδοχών δεν είναι βάσει κάποιου σχεδίου όπου έχει κοστολογηθεί και προσδοκούμε συγκεκριμένο νούμερο ,αλλά είναι μειώσεις οι οποίες ακολουθούν ή την πεπατημένη , το γνωστό 22% ή πάλι διαισθητικά. Δεν γίνονται ακριβείς υπολογισμοί για το κόστος προσωπικού και τα προσδοκώμενα οφέλη.

Το κυριότερο όμως είναι ότι όλα τα βιβλία που μιλούν για διαχείριση προσωπικού , για επιβράβευση εργαζομένων , για αίσθημα ασφαλείας του εργαζόμενου , για την παροχή κινήτρων πρέπει να πεταχτούν στην πυρά. Δεν αξιολογείται η ψυχολογική κατάσταση του εργαζόμενου, τα αισθήματα που θα έχει πια για την Επιχείρηση για την οποία εργάζεται . Ούτε για την φήμη της εταιρείας που ένα κύριο μέσο για την αύξηση αυτής είναι η γνώμη των εργαζομένων στην επιχείρηση . Κοινώς οι περισσότεροι εργαζόμενοι σε όλες τις κοινωνικές συγκεντρώσεις λένε πόσο άσχημο είναι το περιβάλλον στην επιχείρηση που εργάζονται και κατά το κοινώς λεγόμενο σιχτιρίζουν τον επιχειρηματία . Σε αυτήν την κακή ψυχολογία πρέπει να προσθέσουμε το αίσθημα ανασφάλειας για την διατήρηση της εργασίας , άλλα και την κακή καταναλωτική ψυχολογία όπως αυτή προκύπτει από την μείωση των αποδοχών , την αύξηση των εξόδων και την ανασφάλεια σχετικά με την εργασία.

Αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να το υποτιμούμε καθώς στην δεξαμενή των καταναλωτών την μεγαλύτερη μερίδα την έχει ο ενεργός πληθυσμός , δηλαδή οι εργαζόμενοι. Όταν λοιπόν όλες οι εταιρείες , όλων των κλάδων μειώνουν την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων , στην ουσία συμμετέχουν στον φαύλο κύκλο της ύφεσης , διότι και τα αγαθά που οι εταιρίες πωλούν καλύπτουν τελικά ανάγκες εργαζομένων. Επιπλέον , οι εργαζόμενοι βλέποντας σπασμωδικές κινήσεις από την εργοδοσία , η οποία περιορίζεται απλά σε οριζόντιες μειώσεις , δυσπιστούν για το μέλλον τους στις επιχειρήσεις μιας και δεν είναι καθόλου σίγουροι ότι η μείωση θα είναι αρκετή και δεν θα έρθουν και επιπλέον μέτρα όπως αυτό της απόλυσης , αλλά δυσπιστούν και για το ίδιο το μέλλον των επιχειρήσεων στις οποίες εργάζονται καθώς δεν βλέπουν κάποιο οργανωμένο επιχειρηματικό σχέδιο για την προστασία της επιχείρησης έναντι της κρίσης.

Τελικά όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα , το οποίο συσσωρεύει αρνητική ενέργεια . Σε αυτό το σκηνικό πρέπει να προσθέσουμε και την φορολογική αρχή. Τα δυο τελευταία χρόνια , η φορολογική αρχή είχε ατονήσει τους ελέγχους καθώς με όλες αυτές τις αναδιαρθρώσεις με την μετατροπή των ΠΕΚ των ΕΘΕΚ , την μεταφορά των ΔΟΥ , την σύσταση της ΔΟΥ μεγάλων επιχειρήσεων το οργανόγραμμα είχε πάει περίπατο. Τώρα με την σύναψη της συμφωνίας δανεισμού θα πρέπει να τηρηθούν οι προβλέψεις φορολογικών εσόδων και θα πραγματοποιηθούν έλεγχοι τα ποσά των οποίων δεν υπάρχουν στις εταιρείες για να πληρωθούν. Άλλωστε νομίζω ότι η αλλαγή του άρθρου 99 αυτή τη σκοπιμότητα έχει. Όλοι ξέρουν πια ότι το σύνολο σχεδόν των εταιρειών κινδυνεύει να μην μπορέσει να αντέξει μέχρι να επανέλθουν οι ρυθμοί ανάπτυξης. Και αν η κρίση αυτή συνεχιστεί για τα επόμενα δυο χρόνια σίγουρα ο φαύλος κύκλος θα μεγαλώνει καθώς τα αποτελέσματα των επιχειρήσεων δεν θα δείχνουν κερδοφορία , οι τράπεζες θα κλείνουν επιπλέον την στρόφιγγα δανεισμού, οι επιχειρήσεις θα περιορίζονται , τα φορολογητέα κέρδη θα περιορίζονται , η φορολογική αρχή θα στραφεί σε έκτακτους ελέγχους για να καλύψει τα έσοδα από φόρους και οι εταιρίες θα προχωρούν σε απολύσεις και οι απολυμένοι δεν θα καταναλώνουν.

Τελικά νομοτελειακά θα κλείσουν όλες οι επιχειρήσεις; Τελικά δεν υπάρχει λύση;

Αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα καθώς όλα εξαρτώνται καταρχήν από την πορεία της εθνικής οικονομίας. Αν η οικονομία δείξει αντιστάσεις , που δεν φαίνονται να υπάρχουν αυτήν τη στιγμή, τουλάχιστον η αποφυγή της πτώχευσης διασφαλίζει ότι δεν θα συμπαρασύρει συλλήβδην όλο το παραγωγικό ιστό. Άρα καταρχήν ευχόμαστε να επικρατήσει το ποσοστό της πιθανότητας της μη πτώχευσης.

Σε περίπτωση που επικρατήσει αυτό το σενάριο οι επιχειρήσεις θα έχουν να αντιμετωπίσουν την εσωτερική σχεδόν πτώχευση του εμπορίου . Εκεί υπάρχουν επιλογές αλλά είναι περιορισμένες ….
Τσανουσης Σταμος

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: