Αρχική > Opinion > Εκλογές οπότε και αν γίνουν

Εκλογές οπότε και αν γίνουν

Φεβρουαρίου 24, 2012 Σχολιάστε Go to comments

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε το πολιτικό σκηνικό να έχει αποκτήσει πολυφωνία. Καινούργια κόμματα δημιουργούνται ποντάροντας , καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα , στην λαϊκή αγανάκτηση , στον θυμό, στην απελπισία , στο έλλειμμα πολιτικής και γενικά στις αναζητήσεις των Ελλήνων που βλέπουν ότι κάτι δεν πάει καλά ή καλύτερα ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο.

Η Ελλάδα θυμίζει λίγο τα χρόνια της διδασκαλίας του Χριστού. Στα πλαίσια της παρακμής της κοινωνίας εκείνης της εποχής, πολλοί δίδασκαν την δική τους αλήθεια. Περιφερόμενοι, περιπλανώμενοι αγόρευαν στις αγορές και στις πλατείες. Άλλωστε ήταν και ο μοναδικός τρόπος μετάδοσης ιδεών καθώς κύρια αν όχι μοναδικά μέσα ήταν ο γραπτός ή προφορικός λόγος. Ανάλογα με τα επιχειρήματα αλλά και την δεινότητα στον λόγο που είχαν, δημιουργούσαν ομάδες μαθητών οι οποίες τους ακολουθούσαν και είχαν ενεργό ρόλο στην μεταλαμπάδευση των ιδεών. Το κοινωνικό , πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον ήταν τόσο σαθρό που όλοι περίμεναν να «κρατηθούν » από κάπου. Να ακούσουν την αλήθεια και να βρουν την διέξοδο.

Έμεινε λοιπόν στην ιστορία η καινούργια λέξη ο «μεσσιανισμός » . Η λέξη εξηγεί την τάση των ανθρώπων να περιμένουν τον «έναν » τον «εκλεκτό » που θα τους πάρει από το χέρι και με πυγμή , δικαιοσύνη και αποφασιστικότητα θα τους οδηγήσει στην λύτρωση.

Μια τέτοια περίοδο κατά την άποψη μου διανύουμε και τώρα στην Ελλάδα. Οι πολίτες έχουν απογοητευτεί από την πολιτική κοινωνική και οικονομική κατάσταση και ψάχνουν την λύτρωση. Άλλωστε αν παρατηρήσουμε την ελληνική πολιτική σκηνή, θα δούμε ότι τα κόμματα τα οποία προκύπτουν είναι προσωποπαγή κόμματα που βασίζονται σε συγκεκριμένα επώνυμα πρόσωπα.

Έτσι ξεκίνησε μαζί με την αρχή της παρακμής των κλασσικών κομμάτων η ίδρυση του ΛΑΟΣ από τον Γιώργο Καρατζαφέρη , και έχουμε τώρα το πανελλήνιο Άρμα πολιτών του κυρίου Δημαρά , την δημοκρατική συμμαχία της κυρίας Μπακογιάννη , την δημοκρατική αριστερά του κυρίου Κουβέλη. Τελευταίο γέννημα το κόμμα του κυρίου Καμμένου το οποίο δημιουργείται.

Όπως βλέπουμε λοιπόν όλα αυτά τα κόμματα χτίζονται ή τουλάχιστον βασίζονται γύρω από ένα αναγνωρίσιμο πολιτικό πρόσωπο το οποίο με τον έναν η τον άλλο τρόπο διαφώνησε με το κόμμα στο οποίο ανήκε και ίδρυσε μια καινούργια πολιτική δύναμη. Είναι αυτός ο λόγος που κατά την άποψη μου δεν θα δώσει και καμία δυναμική στους διαγραμμένους διαφωνούντες των δυο μεγάλων κομμάτων να δημιουργήσουν συνολικά μια καινούργια πολιτική δύναμη. Είναι επίσης η ίδια ανάγκη που υπάρχει για «σωσίβια «, που ακόμα και μόνες προσωπικότητες όπως ο κύριος Γλέζος ή ο κύριος Θεοδωράκης προσπαθούν να δώσουν φωνή στην λαϊκή βούληση. Ακόμα και μικρότερης εμβέλειας προσωπικότητες βρίσκουν βήμα μέσα από σελίδες δικτύωσης και αποκτούν και αυτοί το κοινό τους.

Καλώς η κακώς αυτή είναι η τάση της λαϊκής βούλησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να βρει διέξοδο και στην λαϊκή έκφραση μέσω των εκλογών. Και αυτό για πολλούς λόγους:

Ο πρώτος λόγος είναι ο εκλογικός νόμος. Σύμφωνα λοιπόν με τον εκλογικό νόμο υπάρχει το όριο του 3%. Αν ένα κόμμα δεν συγκεντρώσει αυτό το κατώτατο όριο δεν έχει δικαίωμα εκπροσώπησης στην βουλή. Με απλά λοιπόν λόγια μια ομάδα ανθρώπων που αριθμεί περί τις 200.000 ψηφοφόρους είναι ανάξια λόγου και δεν πρέπει να εκπροσωπείται. Άδικο ; Σίγουρα … Πολλοί λένε ότι το όριο αυτό μπήκε ως ανάχωμα για την είσοδο στη βουλή κομμάτων της μειονότητας. Αλλά ακόμα και αν έτσι είναι , αντί να φοβόμαστε την εκπροσώπηση της μειονότητας λόγου του ρεαλιστικού φόβου ότι η διαφορετικότητα τους δεν βασίζεται στην θρησκευτική αλλά στην εθνική συνείδηση , θα έπρεπε να είχαμε απομακρύνει το αυγό του φιδιού και όχι απλά να το έχουμε εν υπνώσει με το καρότο της εκπροσώπησης μέσα από τα μεγάλα κόμματα . Δηλαδή αν υπάρχουν μειονοτικοί οι οποίοι δεν νιώθουν Έλληνες , κάτι πρέπει να κάνουμε με αυτούς και όχι απλά να κρύβουμε την ύπαρξη τους.

Ο δεύτερος λόγος είναι πάλι … Ο εκλογικός νόμος ο οποίος ισχύει και είναι ο 3231/2004. Συντάχθηκε από τον κύριο Σκανδαλίδη, και μεταξύ άλλων αναφέρει οτι ¨έγκυρες ψήφοι είναι αυτές που δεν είναι άκυρες ή λευκές. Το ίδιο λέει και ο ερμηνευτικός νόμος 3434/2006. Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι όταν κάποιος δεν πάει να ψηφίσει, μειώνει την απόλυτη τιμή της εκλογικής βάσης που αποτελεί τον παρονομαστή που δίνει τα ποσοστά των κομμάτων. Άρα, αν η εκλογική βάση είναι 1.000.000 και κάνοντας την υπόθεση ότι το ΠΑΣΟΚ θα πάρει στις επόμενες εκλογές 500.000 τότε το ποσοστό του θα είναι 50%. Αν όμως από το 1.000.000 απέχουν 200.000 τότε το ποσοστό του θα είναι 62,50%
Δυστυχώς όμως επειδή το ίδιο συμβαίνει και με την λευκή ψήφο σύμφωνα με τον τελευταίο εκλογικό νομό, κάθε ένας ο οποίος θα ρίξει λευκή ψήφο, στην ουσία ψηφίζει λίγο από όλα τα κόμματα. Άρα λοιπόν το γεγονός ότι κανένα πολιτικό κόμμα δεν με εκφράζει δεν μπορεί , απαγορεύεται να αποτελέσει πολιτική έκφραση μέσω της λευκής ψήφου .

Ο τρίτος λόγος είναι και πάλι … Ο εκλογικός νόμος. Και επειδή σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο το πρώτο κόμμα παίρνει προίκα 50 έδρες, στην ουσία το πολιτικό σύστημα έχει προετοιμάσει τον εαυτό του για κυβερνήσεις συμμαχίας των δυο μεγάλων κομμάτων. Κακά τα ψέματα, στην Ελλάδα εκτός από αυτά τα μικρά κόμματα και το φαινόμενο της πολυδιασποράς έχουν δημιουργηθεί δυο κύριοι πόλοι. Από την μια πλευρά ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία και από την άλλη τα κόμματα της αριστεράς. Όσο λοιπόν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και αν συρρικνώνονται, όσο η Νέα Δημοκρατία διατηρεί το προβάδισμα του πρώτου κόμματος παίρνοντας την «προίκα » των 50, το πολιτικό σύστημα αυτό προστατεύεται γιατί φαίνεται πως κυβέρνηση συνεργασίας είναι το επιδιωκόμενο και από τα δυο αυτά κόμματα. Όσον αφορά την αριστερά, η κατάρα της συμφωνίας της Βάρκιζας φαίνεται πως την έχει καταβάλει. Η αριστερά αδυνατεί να βρει βήμα και τα κόμματα της είναι όσο ετερόκλητα γίνεται να είναι. Από την μια, ερμαφρόδιτα κόμματα που αρνούνται πεισματικά να καθορίσουν την θέση τους σχετικά με τους κουκουλοφόρους και την εθνική συνείδηση , γεμάτα με πολιτικούς που τρέχουν σαν την απατημένη σύζυγο πίσω από κάθε κουκουλοφόρο ή αναρχικό ή μετανάστη θεωρώντας ότι έχει το δίκιο του αδικημένου. Από την άλλη, σκληροπυρηνικά , αναχρονιστικά κόμματα που ακόμα ονειρεύονται, η καλύτερα, απολαμβάνουν την ονείρωξη τους με τον Στάλιν.

Ο κυριότερος όμως λόγος είναι το πολιτικό σύστημα . Όλα αυτά τα μικρά κόμματα που δημιουργούνται , όλοι αυτοί οι νέοι σωτήρες είναι παιδιά του πολιτικού συστήματος. Μπορεί απόπαιδα αλλά το DNA είναι το ίδιο. Μηδενός εξαιρουμένου όλα αυτά τα νέα κόμματα έρχονται από ανθρώπους που έχουν υπηρετήσει αυτό το εκλογικό σύστημα, που έχουν ψηφίσει αυτόν τον εκλογικό νόμο, που έχουν ψηφίσει όλες της αυξήσεις της βουλευτικής αποζημίωσης , που έχουν καθίσει σε διπλανές καρέκλες με παραβατικά η ακραία στοιχεία που έχουν όλα τα κόμματα. Μπορούμε λοιπόν να πιστεύουμε στην επιστροφή του ασώτου και να ελπίζουμε ότι είναι πολιτικοί που άλλαξαν; Ή μήπως οι εποχές είναι επικίνδυνες και δεν πρέπει να μπούμε σε τέτοια πειράματα; Μήπως είναι αυστηρή η κριτική; Ή μήπως πρόκειται για πολιτικούς που γεννήθηκαν, ανδρώθηκαν, αναδείχθηκαν και υπηρετούν και αυτοί το σύστημα;

Άποψη μου είναι ότι δεν μπορούμε να αναζητούμε λύση στο πολιτικό αδιέξοδο με επιλογές που προέρχονται μέσα από αυτό. Αλλά το σίγουρο είναι ότι στην ερώτηση αυτή πρέπει να απαντήσουμε πριν την επόμενη φορά που θα κληθούμε να ψηφίσουμε

Τσανούσης Στάμος

Advertisements
Κατηγορίες:Opinion
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: