Αρχική > Opinion > Σαουδική Αραβία My experience :)

Σαουδική Αραβία My experience :)

Μια περίπου ώρα μέχρι την Κύπρο. Εκεί στάση για τρεις περίπου ώρες.
Ξανά στο αεροπλάνο, δυο και κάτι ώρες μέχρι το Ριάντ. Στάση μέσα στο
αεροπλάνο. Μετά από τρία τέταρτα ξανά απογείωση και μετά από μια ώρα
και κάτι προσγείωση στην Τζέντα.

Ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου. Αν και περασμένα μεσάνυχτα , την πρώτη
ανάσα την αισθάνεσαι σαν ακτινογραφία. Ο αέρας διαφορετικός , ζεστός
νιώθεις την ανάσα στους πνεύμονες σου. Πούλμαν και είσοδο στο
αεροδρόμιο. Πρώτη εντύπωση ο πάνοπλος φρουρός με το που μπαίνεις στην
είσοδο του αεροδρομίου. Βλοσυρό , σχεδόν ψαρωτικό ύφος. Κατευθείαν
στην ρεσεψιόν , δηλώνεις τα στοιχεία σου, τον λόγο της επίσκεψης στην
Σαουδική Αραβία . Εντύπωση η ξεκάθαρη δήλωση πάνω στο έντυπο που
συμπληρώνεις » Η ποινή για την μεταφορά ναρκωτικών είναι θάνατος «.
Προχωράς στα επόμενα γκισέ , έλεγχος διαβατηρίου ,φωτογραφίες από
ένστολο με κανονική ψηφιακή μηχανή , το ίδιο βλοσυρός , μόλις βλέπει
Ελληνικό διαβατήριο το ύφος μαλακώνει με αξιοπρέπεια .

Προχωράμε στην παραλαβή αποσκευών. Το απόλυτο χάος και στον χώρο και
στο μυαλό σου. Παντού φωνές , εκδηλωτικοί άνθρωποι και γυναίκες με
σκεπασμένα πρόσωπα. Δεν βλέπεις τίποτα , ούτε τα μάτια. Το πιο έξυπνο
που έχεις να κάνεις είναι να δώσεις ένα φιλοδώρημα σε έναν από τους
πολλούς που προθυμοποιούνται να σε βοηθήσουν . Ίσως ο μοναδικός τρόπος
να βρεις τις βαλίτσες και την έξοδο μέσα σε όλο αυτό το χαμό.

Έξοδος από τον χώρο ελέγχου στον κυρίως χώρο του αεροδρομίου. Άπειρα
μέτρα υφάσματος καλύπτουν οτιδήποτε γυναικείο. Παντού σκεπασμένες
γυναίκες και άντρες με την χαρακτηριστική κελεμπία. Το ίδιο απόλυτο
χάος , πολύς κόσμος με εικόνες ξένες προς τον Ευρωπαίο.

Έξοδος από το αεροδρόμιο και στο αυτοκίνητο για την Sohiba. Είναι πόλη
ή περιοχή στην κατεύθυνση προς τα σύνορα με την Υεμένη. Ότι και αν
έχεις οδηγήσει , όπως και αν έχεις οδηγήσει , εμπειρία σαν αυτή δεν
υπάρχει. Είναι μύθος ότι όλο τα αυτοκίνητα είναι τεράστια αμερικάνικα.
Υπάρχουν όλων των ειδών , μικρά και μεγάλα. Το δικό μας hyundai
Lantra. Οδηγός , ο Ιμπραήμ. Ινδός μουσουλμάνος γύρω στα 50. Η
ειδοποίηση ότι η ταχύτητα έχει ξεπεράσει τα 120 χιλιόμετρα την ώρα να
χτυπάει ….συνέχεια. Η απόσταση από το μπροστινό αυτοκίνητο δεν είναι
σε καμία περίπτωση πάνω από 10 πόντους !!!! . Χίλιες φορές να έπεφτα
με αλεξίπτωτο από το αεροπλάνο παρά αυτή η διαδρομή. Οδήγηση σκέτη
εμπειρία. Πραγματικός «γύρος του θανάτου «

Στάση σε check point. Μια κατασκευή σαν τα δικά μας τα διόδια. Σειρές
αυτοκινήτων οι οποίες περνούσαν μπροστά από ένα πεζό αστυνόμο ο οποίος
ράθυμα κουνούσε το χέρι όταν ήθελε να υποδείξει ότι δεν σε θεωρούσε
ύποπτο και μπορούσες να περάσεις. Ο οδηγός σχετικά ανήσυχος γιατί η
εμφάνιση μου έδειχνε ξένο και μάλλον δεν ήθελε να έχει έλεγχο.
Συμβουλή που στα λόγια ήταν προς εμένα αλλά στην πραγματικότητα την
έδινε στον εαυτό του » ηρέμησε ένας απλός έλεγχος είναι » . Ταχύτητα
3-5 χιλιόμετρα παίρνοντας μπροστά από τον ελεγκτή. Στο πλάι του
σημείου ελέγχου τζιπ του στρατού και επάνω έστορας με MG3 και τον
στρατιώτη σε εγρήγορση. Περνάμε από τον έλεγχο.

Συνεχίζουμε το ταξίδι , τα μάτια του Ιμπραήμ , αρχίζουν και μοιάζουν
σαν της κουκουβάγιας. «ωχ λες να νυστάζει;». Ο ρυθμός ο ίδιος ,
ταχύτητα όχι υψηλή αλλά σταθερά πάνω από τα 120. Δρόμος 3 λωρίδες ανά
ρεύμα κατεύθυνσης . Στην μέση τεράστια τάφρος αμμοπαγίδα. Στα πλαϊνά
του δρόμου συρματόπλεγμα. Για να μην μπαίνουν στον δρόμο καμήλες.
Ακόμα και το σήμα του κώδικα οδικής κυκλοφορίας που προειδοποιεί για
την ύπαρξη ζώων , εδώ στην Ελλάδα είναι ο κύκλος και στην μέση έχει
μια αγελάδα. Εκεί είναι ο κύκλος αλλά στην μέση έχει μια …..καμήλα.

ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ !!!!

Σε ένα σημεία ο δρόμος ο οποίος είναι σε μέγεθος σαν την Εγνατία ,
διασταυρώνεται με έναν ίδιο δρόμο ο οποίος οδηγεί σε άλλες πόλεις.
Χαμός. Πεδίο μάχης . Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω. Ο οδηγός
αντί να μειώσει ταχύτητα συνέχισε στον ίδιο ρυθμό ενώ ψέλλιζε μια
προσευχή. Στο δρόμο καπνοί , τρακαρισμένα αυτοκίνητα . Κάποια
αναποδογυρισμένα. Στην διασταύρωση αυτή περνάει οποίος προλάβει ή
οποίος είναι τυχερός ή οποίος είναι πιο θρασύς. Κάνεις δεν ελαττώνει
ταχύτητα προκειμένου να μην δώσει δικαίωμα στον απέναντι οδηγό να
περάσει. Στην ουσία είναι ένα ψυχολογικό παιχνίδι ή θρίλερ. Σε ένα
αυτοκίνητο που έχει τουμπάρει οι επιβάτες είναι δίπλα του και
γονυπετείς προσεύχονται .

Το θρίλερ τελειώνει. Περνάμε την διασταύρωση και γοργά πλησιάζουμε την
Sohiba. Τέλεια άσφαλτος και παντού γύρω έρημος. Θέαμα σχεδόν απόκοσμο.
Στη μέση του πουθενά λοιπόν , ο οδηγός αποφασίζει να ανάψει τσιγάρο
προκειμένου να ξεφύγει από την αγκαλιά του Μορφέα. Δεν βρίσκει τον
αναπτήρα του και ανάβει το φως της πλαφονιέρας για να βλέπει. Περνάμε
μπροστά από σταματημένο τζιπ του στρατού. Ξαφνικά ανάβει τον φάρο και
κάνει σινιάλο να σταματήσουμε. Κατεβαίνει ο στρατιώτης , έλεγχος στον
οδηγό και ζητά εξηγήσεις γιατί οδηγεί με αναμμένη την πλαφονιέρα. Μετά
τις εξηγήσεις του οδηγού ότι έψαχνε αναπτήρα απονέμει δικαιοσύνη και
μας επιτρέπει να συνεχίσουμε το ταξίδι . Επιτέλους φτάνουμε στην
Sohiba. Έλεγχος στο αυτοκίνητο και τους επιβάτες , έλεγχος του χώρου
αποσκευών και είσοδος στον κύριο χώρο του εργοταξίου.

Και αύριο μέρα είναι ………..

Την άλλη μέρα ο Ιμπραήμ έρχεται να με παραλάβει για να με πάει στην
Τζέντα για να κακοποιήσω το πορτοφόλι μου. Η μητέρα τον κερνάει μια
μπύρα , χωρίς αλκοόλ ασφαλώς. Και το όνομα της μπύρας «Μούφα». Τι
συναστρία είναι αυτή. Μπύρα χωρίς αλκοόλ με όνομα Μούφα . Η εμπειρία
της διαδρομής η ίδια. Γκραν γκινιόλ. Μάλιστα αυτή τη φόρα όσο
πλησιάζουμε στην διασταύρωση οι προσευχές γίνονται πιο δυνατές και με
την χαρακτηριστική κίνηση των χεριών. Μάλιστα όταν έδωσε ο θεός ή ο
Αλλάχ και περάσαμε την διασταύρωση πήρε στο κινητό και την γυναίκα του
στην Ινδία , για να της πει ότι ήθελε ο Αλλάχ να περάσει την
διασταύρωση και ήταν και σήμερα καλός μαζί του.

Όταν γνώρισα καλύτερα τον Ιμπραήμ , τον ρώτησα. Εντάξει να σε βοηθάει
πάντα ο Αλλάχ , αλλά γιατί προκαλείς την τύχη σου και η απόσταση που
κρατάς από τον μπροστινό είναι 10 πόντοι μου απάντησε ότι αν αφήσει
μεγαλύτερη απόσταση τότε θα δώσει δικαίωμα σε αυτόν που κινείται στην
δεξιά λωρίδα να χαθεί και το ασφαλέστερο που έχει να κάνει είναι να
μην αφήνει περιθώριο για χώσιμο.

Αυτοί είναι οι μουσουλμάνοι και κυρίως οι Άραβες. Απαιτούν σχεδόν τον
σεβασμό και στην φυλή τους αλλά κυρίως στην θρησκεία τους. Ίσως όχι
πάντα με δόκιμο τρόπο αλλά τον απαιτούν Σέβονται , σχεδόν αγαπούν
τους Έλληνες , τους βλέπουν με συμπάθεια. Όταν όλα είναι όπως πρέπει ο
Έλληνας είναι ένα σκαλοπάτι πάνω από όλους τους μετανάστες. Δεν θα τον
δει κάνεις με μίσος. Αρκεί να μην γίνει και ο Έλληνας παραβάτης γιατί
η βαναυσότητα θα είναι η ίδια .

Αγαπούν τον Θεό τους και έχουν συνδέσει όλη τους την ζωή και τον
θάνατο με αυτόν. Ότι γίνεται, καλό ή κακό , ήθελε ο Αλλάχ να γίνει.
Περάσαμε την διασταύρωση όχι λόγω τύχης , ούτε καν λόγω ικανότητας.
Περάσαμε επειδή ήθελε ο Αλλάχ. Αν μάθεις να αντιμετωπίζεις έτσι τους
Άραβες , αν αποδεχτείς αυτήν την σχέση με την θρησκεία και τον Θεό ,
και το κυριότερο αν τους σεβαστείς είναι όλα καλά. Θα νιώσεις φίλος.
Αν όχι …………….

To be continued

Τσανούσης Στάμος

Advertisements
Κατηγορίες:Opinion
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: