Αρχική > Opinion > Θεοδωράκης Ρεπούση

Θεοδωράκης Ρεπούση

Ιουνίου 7, 2013

Μετά από ένα μεγάλο διάστημα που όλοι οι δημοσιογράφοι, όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, όλες οι εφημερίδες, όλες οι ιστοσελίδες είχαν επιβάλει μια περίεργη omerta στον Μίκη Θεοδωράκη, τον θυμήθηκαν.
Τον θυμήθηκαν βέβαια επειδή τόλμησε και είπε για την κυρία Ρεπούση ότι «αν είχα δύναμη θα της έπαιρνα το διαβατήριο. Πήγαινε να ζήσεις αλλού. Πήγαινε στη Νιγηρία.».
Και βέβαια τότε όλοι οι υπεράνω δημοσιογράφοι θυμήθηκαν την δημοκρατική τους παιδεία και διέρρηξαν τα ιμάτιά τους. Έχουν τόσο βαθιά δημοκρατική συνείδηση που θύμισαν στον κ. Θεοδωράκη ότι η χούντα είχε αφαιρέσει και το δικό του διαβατήριο. Μάλιστα υπάρχουν και σχόλια που λένε ότι « τώρα που έγιναν της μόδας οι νεοναζί, ο Μίκης αφαιρεί διαβατήρια».
Μάλιστα…..
Έφτασε λοιπόν ο καιρός, ακόμα και άνθρωποι οι οποίοι έχουν αποδείξει αν αγαπούν την δημοκρατία, αν αγαπούν την Ελλάδα , να μπαίνουν στο κάδρο της αμφισβήτησης. Να εξομοιώνονται με τους υπόλοιπους και να μπαίνουν στην μηχανή του κιμά που απαγορεύει σε όλους να έχουν άποψη διαφορετική από αυτή που υποδεικνύεται από την δημοσιογραφία που κυβερνά την χώρα.
Έχουμε όμως υποχρέωση, άσχετα από το πόσο συμφωνούμε με τον Θεοδωράκη, άσχετα με το αν έχουμε τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις με αυτόν ή όχι, να μιλάμε με μεγαλύτερο σεβασμό για έναν άνθρωπο που έχει αποδείξει ότι πολεμά για τις ιδέες του , αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. Να σεβαστούμε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έκαστε πίσω από ένα πληκτρολόγιο, πίσω από μια κάμερα, δίπλα σε σωματοφύλακες, ούτε κρύφτηκε πίσω από καμία βουλευτική ασυλία για να υποστηρίξει τις ιδέες του.
Ο Μίκης Θεοδωράκης υπερασπίστηκε τις ιδέες του, πήγε φυλακή για αυτές, βασανίστηκε για αυτές και κόντεψε να πεθάνει για αυτές. Και μετά από όλα αυτά κατάφερε να συμφιλιωθεί με τους διώκτες του και ακόμα και κράτη να συμφιλιώσει όπως το Ισραήλ με την Παλαιστίνη.
Όταν λοιπόν ο κάθε ανεκδιήγητος δημοσιογράφος ή σχολιαστής αποφασίσει να αναφερθεί σε αυτόν και να του ασκήσει κριτική , και επειδή αποκλείεται να μπεί στην διαδικασία να διαβάσει κανένα κείμενο με πάνω από 30 σειρές, ούτε να μάθει την Ελληνική ιστορία, και επειδή έχει και τις οδηγίες του για το τι πρέπει να λέει και να γράφει, ας κάνει μια γρήγορη αναζήτηση για το ποιος είναι ο Θεοδωράκης και ίσως καταλάβει για τον εαυτό του  πόσο λίγος είναι για να ασκεί κριτική.
Από το wiki……….

 Την 21η Απριλίου του 1967 περνά στην παρανομία και απευθύνει την πρώτη έκκληση για αντίσταση κατά της Δικτατορίας στις 23 Απριλίου. Τον Μάιο του 1967 ιδρύει μαζί με άλλους την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της Δικτατορίας, το ΠΑΜ και εκλέγεται πρόεδρός του.
Συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 1967. Ακολουθεί η φυλάκισή του στην οδό Μπουμπουλίνας, η απομόνωση, οι φυλακές Αβέρωφ, η μεγάλη απεργία πείνας, το νοσοκομείο, η αποφυλάκιση και ο κατ’ οίκον περιορισμός, η εκτόπιση με την οικογένειά του στη Ζάτουνα Αρκαδίας, και τέλος το στρατόπεδο Ωρωπού. Όλο αυτό το διάστημα συνθέτει συνεχώς. Πολλά από τα καινούργια έργα του κατορθώνει με διάφορους τρόπους να τα στέλνει στο εξωτερικό, όπου τραγουδιούνται από τη Μαρία Φαραντούρη και τη Μελίνα Μερκούρη.
Στον Ωρωπό η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται επικίνδυνα. Στο εξωτερικό ξεσηκώνεται θύελλα διαμαρτυριών. Προσωπικότητες, όπως οι Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Άρθουρ Μίλερ, Λώρενς Ολίβιε, Υβ Μοντάν και άλλοι, δημιουργούν επιτροπές για την απελευθέρωσή του. Τελικά υπό την πίεση αυτή αποφυλακίζεται και βρίσκεται στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1970.
Στο εξωτερικό αφιερώνει όλο το χρόνο του σε περιοδείες σε όλο τον κόσμο με συναυλίες, συναντήσεις με αρχηγούς κρατών και προσωπικότητες, συνεντεύξεις, δηλώσεις για την πτώση της δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Οι συναυλίες του γίνονται βήμα διαμαρτυρίας και διεκδίκησης και για τους άλλους λαούς που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα: Ισπανούς, Πορτογάλους, Ιρανούς, Κούρδους, Τούρκους, Χιλιανούς, Παλαιστίνιους.
Το 1972 επισκέπτεται το Ισραήλ δίνοντας συναυλίες. Συναντάται με τον τότε αντιπρόεδρο της ισραηλινής κυβέρνησης Αλόν, που του ζητά να μεταφέρει μήνυμα στον Γιάσερ Αραφάτ. Πραγματικά αμέσως μετά συναντάται με τον Αραφάτ, στον οποίο επιδίδει το μήνυμα της ισραηλινής κυβέρνησης και προσπαθεί να τον πείσει να αρχίσει συζητήσεις με την άλλη πλευρά. Από τότε συνέβη πολλές φορές να παίξει τον ρόλο του άτυπου πρεσβευτή μεταξύ των δύο πλευρών.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι το 1994 γιορτάσθηκε πανηγυρικά στο Όσλο η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων παρουσία των Πέρες και Αραφάτ με την παρουσίαση του Μαουτχάουζεν με ερμηνεία από τη Μαρία Φαραντούρη -που στο μεταξύ έχει γίνει εθνικό τραγούδι του Ισραήλ- και του Ύμνου για την Παλαιστίνη που έγραψε ο Θεοδωράκης, ως αναγνώριση και της δικής του συμβολής στην υπόθεση της ειρήνης στην περιοχή αυτή

Τσανούσης Στάμος

Advertisements
Κατηγορίες:Opinion
Αρέσει σε %d bloggers: