Αρχική > Αρχείο > ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΙΑ (ανάρτηση απο παραχώρηση)

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΙΑ (ανάρτηση απο παραχώρηση)

Ιουνίου 28, 2013

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ( ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΙΑ )

                            

                                
                                          


Στις 22 Απριλιου 1827, στο Κερατσινι, ο στρατηγος Γεωργιος Καραισκακης τραυματιζεται θανασιμα, λιγες ωρες πριν απο την προγραμματισμενη επιθεση κατα των Τουρκων στην Ακροπολη. Η λαικη μουσα κινητοποιηται :

» Παιδια μ’ να μη σκορπισετε
κι αφηστε τα ταμπουρια
και εγω θα παω στην Κουλουρη
να γιανω το γιαρα μου.
Σε πεντε μερες ειμ’ εδω,
σε δεκα θα γυρισω».

Στην ουσια, ο Καραισκακης ποτε δεν εφυγε απο τον Πειραια. Εγινε δρομος, αγαλμα, πλατεια, γηπεδο…Στην πλατεια Καραισκακη, μεχρι την εκκαθαριση της χωροφυλακης και την πυρκαγια του 1934, υπηρχαν μονο χαμοσπιτα και μικρομαγαζα. Ενεχυροδανειστηριο, παλιατζιδικα, καφενεια, μπακαλικα, κουρεια, πατσατζιδικα, λουκουματζιδικα και τα Λεμοναδικα. Η παλια λαχαναγορα, δηλαδη πριν μεταφερθει αρχικα στα Καμινια και αργοτερα στου Ρεντη.

Ο Στελλακης Περπινιαδης, ο τραγουδιστης με τις περισσοτερες ηχογραφησεις σε δισκους 78 στροφων, γραμμοφωνησε το 1934 το κλασικο «Κατω στα λεμοναδικα» του Βαγγελη Παπαζογλου ‘η Αγγουρη, ενος αυτοδιδακτου μουσικοσυνθετη απο τη Σμυρνη που εμενε στην Κοκκινια και σπανια τραγουδουσε. Οπως, αλλωστε, οι περισσοτεροι σμυρνιοι μουσικοι που αποτελουσαν τις βασισμενες στο λαουτο, το σαντουρι και το βιολι ορχηστρες των παραλιακων Καφε-Αμαν. Για τη δουλεια αυτη υπηρχαν σπουδαιοι τραγουδιστες, οπως ο Ρουκουνας, ο Καβουρας ‘η ο Νταλγκας αλλα και δυο κυριες που θα αφηναν εποχη : η Ροζα Εσκεναζι και η Ριτα Αμπατζη. http://www.youtube.com/watch?v=sdpawdqTRt8

Ο ασυμβατος τζουρας του Γιοβαν Τσαους

«Ο Περαιας βγαζει εργατες
η Αθηνα αριστοκρατες
το Κολωνακι τους
λιμοκοντορους
και οι Τζιτζιφιες τους
σαλταδορους».

Οταν, το 1937, ο Παπαιωαννου τραγουδουσε αυτο το τραγουδι του Ροβερτακη, ο Πειραιας κατειχε ηδη τον τιτλο της πρωτης εργατουπολης της χωρας. Τα κινητρα που προσεφερε το νεοελληνικο κρατος και η βιομηχανικη επανασταση του περασμενου αιωνα τον εκαναν πολη μεταναστων απο την Κρητη, τη Μανη ‘η τα νησια.

Ο Αγιος Διονυσης ηταν το φυσικο συνορο του καθως πρεπει Πειραια με το γκετο, την «επαρχια», απο τη Δραπετσωνα ως το Περαμα. Απο την εποχη που ο Περικλης εξετρεψε την κοιτη του Κηφισου προς το Νεο Φαληρο, η περιοχη ηταν γεματη βαλτους, που αποξηρανθηκαν γυρω στα 1860. 
Στη θεση τους δημιουργουνται συνοικισμοι με παραγκες απο πισσοχαρτο, μπουρδελα και φυλακες : τα Βουρλα. Διπλα στους οικους ανοχης στριμωχνονται σε τσαντιρια 40.000 προσφυγες που αποβιβαζονται στον Πειραια, το 1922. http://www.youtube.com/watch?v=GSqsTQJzybA

Σημερα, πανω απο τις αλλοτε σιταποθηκες που φιλοξενησαν προσφυγες, το τεραστιο ρολοι χτυπαει καθε ωρα στους ηχους «Παιδιων του Πειραια». Ακριβως πισω και διπλα στο σταθμο του τρενου, οι τσιγγανοι στηνουν προχειρους καταυλισμους κατα μηκος της γραμμης που συνεχιζει προς τα Λιπασματα, αναμεσα σε αποθηκες, εργοστασια, πυλωνες της ΔΕΗ και καμιναδες που ξερνανε θειαφι. Καπου εκει στο δρομο για το Περαμα, βρισκοταν το ουζερι του Γιαννη Ε’ι’τζιριδη ‘η Γιοβαν Τσαους, ενος μουσικου διασημου ηδη απο τον Ποντο. Ποτε του δεν ανεβηκε σε παλκο, προτιμησε να μεινει ψυχαγωγος παρεας. Ο Στελλακης Περπινιαδης το 1936, τραγουδουσε : » Μερες και νυχτες περπατω μεσα στη Δραπετσωνα», ενω ο Γιοβαν Τσαους επαιζε ενα τριχορδο ταμπουρα δικης τους εμπνευσης, που ειχε κατασκευασει ο οργανοποιος Κυριακος Λαζαριδης. http://www.youtube.com/watch?v=fxLFcP__92E&feature=related
Το περιεργο αυτο οργανο ειχε 37 βυζαντινες φωνες, ηταν ζορικο. Κανεις εκτος απο τον Τσαους δεν καταφερε να το παιξει. Ο Μαρκος Βαμβακαρης το παρατησε γρηγορα. Δεν ηταν δυνατον να ερθει σε ταυτοφωνια με τα μπουζουκια και τους μπαγλαμαδες που ξεκρεμαγαν οι μαγκες απο τους τοιχους των καταγωγιων και των τεκεδων για να συνοδευουν τον αργιλε.

Οι συνθηκες ζωης των προσφυγων, που περιφερονταν υποαπασχολουμενοι στο λιμανι, ευνοουσαν τη διαδοση του χασις.
«Βλεπω τεσσεροι παρεα
ολοι απο τον Περαια
κι εφουμερνανε χασισι
με τη φετινη την κριση».

Το 1934, το πρωτο συγκροτημα με μπουζουκομπαγλαμαδες, η «Τετρας η ξακουστη του Πειραιως» – ητοι : ο Πειραιωτης Γιωργος Μπατης, ο Στρατος Παγιουμτζης ‘η Τεμπελης απο το Α’ι’βαλι, ο Συριανος Μαρκος Βαμβακαρης και ο Ανεστος Δελιας ‘η Αρτεμης, απο τη Σμυρνη – εμφανιζεται στη μαντρα του Σαραντοπουλου στην Ανασταση.

Ο Μπατης ηταν πολυτεχνιτης. 
Παλαιοπωλης, τεκετζης, χοροδιδασκαλος, αγαπουσε τη μουσικη και τα παλια οργανα. Παντα ειχε πανω του χρηματα να δανειζει τους υπολοιπους της παρεας. http://www.youtube.com/watch?v=BDI6D7Dx9oA
Ο Μαρκος, πριν πιασει το μπουζουκι, δουλευε στα σφαγεια.
Ο Αρτεμης, ηταν ο μονος που ηξερε μουσικη. 
Πρωτα εμαθε κιθαρα απο τον πατερα του – το παρατσουκλι του ηταν » Μαυρη γατα» – και επειτα μπουζουκι. Ολοι εχουν να μιλουν για το ταλεντο του που πηγε χαμενο, θυσια στο νεο φοβερο ναρκωτικο που παρασκευαζοταν στα γερμανικα εργαστηρια της εποχης, την ηρωινη.
Ο Δελιας, τα ‘χε φτιαξει με μια πρεζου, τη Σκουλαρικου, που ηταν πορνη στα Βουρλα. http://www.youtube.com/watch?v=2jUVjLLac4Q&feature=relmfu
Ο Κερομυτης – που αφηγηται – και οι υπολοιποι της παρεας προσπαθουσαν να τον κρατησουν μακρια, τον κλειδωναν, μεχρι ανωνυμο τηλεφωνημα στους χωροφυλακες εκαναν. Ετσι πιστευαν πως θα τον σωσουν. Για τους χασικληδες, ο πρεζακιας ειναι κοροιδο. Τον Αρτεμη τον μαζεψε ενα πρωι το καρο του δημου. Σε ανυποπτη στιγμη και κατα τραγικη ειρωνεια, πριν πεσει στην πρεζα ο Δελιας, ειχε γραψει ενα απο τα ωραιοτερα ρεμπετικα :

«Απ’ τον καιρο που αρχισα
την πρεζα να φουμαρω
ο κοσμος μ’ απαρνηθηκε
δεν ξερω τι να κανω…».

Παρεμφερη τραγουδια, βεβαια, ηταν αδυνατον να «περασουν» απο την επιτροπη λογοκρισιας του Μεταξα. 

Οι περισσοτεροι ρεμπετες αρνηθηκαν να συμμορφωθουν στη νεα κατασταση, επιλεγοντας τη σιωπη. Αλλοι βρεθηκαν στην εξορια, αλλοι στη Θεσσαλονικη. Το ρεμπετικο του Πειραια ειχε δεχτει ισχυρο πληγμα. Στην κατοχη, τα τραγουδια μεταδιδονταν απο στομα σε στομα :
«Πενθοφορει η Αγια Σοφια
Παλια και Νεα Κοκκινια
κλαψε κι εσυ τωρα ντουνια
πιασαν το Στελιο τα σκυλια».

Ο Στελιος Καρδαρας, ηταν ο σαμποτερ του Πειραια που εγινε θρυλος. 
18 χρονων πηδουσε στα γερμανικα τζιπ και μοιραζε στον κοσμο τροφιμα. 
Τον προδωσαν, τον συνελαβαν, τον εκτελεσαν στου Ρεντη. 
Μετα απο λιγες μερες, ο Μιχαλης Γενιτσαρης επαιζε το τραγουδι για το νεκρο φιλο του σε μεγαλη συγκεντρωση του ΕΑΜ, στην πλατεια της Κοκκινιας. 
Το τραγουδι ειχε ηδη γινει γνωστο απο στομα σε στομα, οπως και ο «Σαλταδορος» του ιδιου συνθετη, το πρωτο ισως αντιστασιακο ρεμπετικο, που εγινε υμνος της κατοχης και δεν ηχογραφηθηκε παρα το 1985. http://www.youtube.com/watch?v=ucVZipYvfuw

Τρουμπα απο το «τρομπα»

Ο Στελιος Κερομυτης αντικατεστησε τον Δελια στην «Τετραδα». 
Συχναζε στο λιμανι αλλα ειχε γεννηθει σε μια μεσοαστικη γειτονια του Πειραια : τη Γουβα του Βαβουλα
Μπουζουκι εμαθε εκει, στο καφενειο του Χατζη, που προτανοιξε το 1924 και μενει ανοιχτο ως σημερα στην οδο Πυλης.
Εγραψε και τραγουδι για τη γειτονια του : » Μεσ’ του Βαβουλα τη Γουβα εχω ψησει μια μικρουλα…».
Οι παλιοι της Γουβας θυμουνται τον τεκε του Βαβουλα ( εκει τωρα υψωνεται πολυκατοικια ), το χοροδιδασκαλειο του Κρακαρη, τον παλιο στρατωνα ( πριν μεταφερθει στην Καστελα ) και τη Σοφια Βεμπο στο πατρικο σπιτι του Μιμη Τρα’ι’φορου. Σημερα, το σπιτι αυτο ετοιμαζεται να φιλοξενησει τη βιβλιοθηκη του δημουhttp://www.youtube.com/watch?v=_ntU8DwbUPM

Καραγκιοζης παιζοταν στις γειτονιες, στο Πασαλιμανι, στη Φρεαττυδα, στην Καστελα, στο Χατζηκυριακειο και στο Κερατσινι. 
Η πρωτη φορα ομως που παρουσιαστηκε θεατρο σκιων στην Ελλαδα ηταν το 1860, απο τον μπαρμπα Γιαννη Βραχαλη, εναν Καλαματιανο που ηρθε στον Πειραια απο την Πολη και εγκατασταθηκε σ’ ενα καφενειο απεναντι απο το τελωνειο. Εμπνευστης του Σταυρακα, του πειραιωτη μαγκα στον Καραγκιοζη, ηταν ο Γιαννης Μωρος, ενας – συμφωνα με το Σωτηρη Σπαθαρη – » πολυ χοντρος και γελαστος ανθρωπος», που ειχε τη μαντρα του απεναντι απο το ρωσικο νοσοκομειο. 
Ο Σπυρος Περιστερης εχει αποτυπωσει στην ηχογραφηση « Εισοδος του Σταυρακα στον τεκε» τον περιφημο διαλογο του Σταυρακα με τον δευτερο τη ταξει μαγκα του θεατρου σκιων, το Νωντα.  http://www.youtube.com/watch?v=AqS6SJ14eAk

Οι μαγκες του Πειραια φορουσαν σταυρωτο σακακι, συνηθως ριχτο στους ωμους, λευκο πουκαμισο, καβουρακι ‘η τραγιασκα και στιβαλια, ειχαν πιστολα στην εσωτερικη τσεπη του σακακιου, στα χερια κομπολοι, δεν προκαλουσαν, δεν πειραζαν τις γυναικες και ησαν περηφανοι που ησαν μαγκες. Επιναν χασισι και συχναζαν στους τεκεδες, στα Καρβουνιαρικα, στην Πειρα’ι’κη, στα Βουρλα και στις σπηλιες.

«Ζουλα σε μια βαρκα μπηκα και στη σπηλια του Δρακου βγηκα», τραγουδαγε ο Μπατης’ ενω ο Γιοβαν Τσαους προοιδοποιουσε :»Αμα κλεισουν τους τεκεδες Πειραια, Κρεμμυδαρου, τοτε πια θα κουβαλαω στη σπηλια την κουρελου».

Ο Πειραιας τοτε ηταν χωρισμενος στα δυο. 
Το λιμανι και η Αγια Σοφια ανηκαν στους μαγκες και το Πασαλιμανι στους αστους.

Ο Παναγιωτης Τουντας και, αργοτερα, ο Προδρομος Τσαουσακης θα τραγουδησουν για την ακτη Τζελεπη : «…Κι αν στ’ αληθεια πια δεν μ’ αγαπας, / απο του Τζελεπη μην περνας…», ενω ο Μαρκος θα υμνησει την Τρουμπα ( που χρωσταει το ονομα της σε μια τρομπα η οποια υπηρχε παλια εκει για να ποτιζουν τα αλογα οι αμαξαδες του λιμανιου ) : » Χρονια μες στην Τρουμπα / μαγκιτης κι αλανιαρης, / ρωτησε να μαθεις / κι υστερα να με παρεις».

Το Πασαλιμανι, αντιθετα, προσφεροταν για κοσμικες συναντησεις και περιπατους. Υπηρχε, βεβαια, ο ονομαστος «Τεκες του μπαρμπα Γιαννη», οπου τραγουδησε ο Μαρκος. Στη θεση του χτιστηκε αργοτερα ο κινηματογραφος «Σπλεντιτ», ενω σημερα υψωνεται το ζαχαροπλαστειο » Νεον». Η Ιωαννα Γεωργακοπουλου και ο Στελλακης τραγουδουσαν :

» Το βραδυ σαν πυκνωσει
την πιο καλη ωριτσα
παιρνουνε τον κατηφορο
τα πιο ομορφα κοριτσια,
ε, ρε, τι γυναικομανι
κατω στο Πασαλιμανι».

Τη συνοικια Υδρεικα εκανε γνωστη ο Κοκκοτας, οταν τραγουδησε το ομωνυμο τραγουδι του Μπαγιαντερα. Αναμεσα στου Βρυωνη, το τελωνειο και τον Αγιο Βασιλειο, ειχαν παραχωρηεθι το 1850 απο το κρατος οικοπεδα σε απορους Υδραιους αλλα και Σπετσιωτες και Συριανους που ειτε ησαν ναυτικοι ειτε δουλευαν στο λιμανι χαμαληδες, μαουνιερηδες ‘η καρβουνιαρηδες. Στον Αγιο Νειλο κατοικουσαν Σαντορινιοι. Το 1883 χτιστηκε το Χατζηκυριακειο ορφανοτροφειο θηλεων απο τον Σμυρνιο βαμβακεμπορο Ιωαννη Χατζηκυριακο. Τριγυρω, ως το 1935, κυριαρχουσαν οι παραγκες. 
Ως την Πειρα’ι’κη, ερημια…

Ο Δημητρης Γκογκος ‘η Μπαγιαντερας ηταν αθλητης της παλης. Ποιος να του βγει στους κυκλους της μαγκιας ;
Επαιζε και μπουζουκι.Στην ηχογραφηση του «Χατζηκυριακειου», μπουζουκι ( φανατικα τριχορδο, οπως το ‘λεγε ) παιζει ο Τσιτσανης.

Ο Στρατος Παγιουματζης ηταν ο τραγουδιστης της «Τετραδος». Φωνη επιβλητικη, σαν του ιεροψαλτη. Ο Στρατος ηταν βαρκαρης. Ανθρωπος ευγενης, λιγο πολυλογας και «βαμμενος» Ολυμπιακος. Το 1961 τραγουδησε εναν συγκλονιστικο υμνο για την ομαδα του : » Ασπρη κοκκινη φανελλα, θελει δοξα και τιμη με παγκοσμια φημη ομαδες, της καθιζει στο σκαμνι».

Το Φαληρο, στα μεσα του αιωνα, ηταν εξοχη.
» Παμε στο Φαληρο, ειν’ αστροφεγγια, / με μια μικρη βαρκουλα για ρομαντζα και φιλια», τραγουδουσε ο Αποστολος Χατζηχρηστος, ενω ο Μαρκος, κατα την προσφιλη του συνηθεια, παραλλαζε διστιχα δημωδη ‘η της φυλακης που δημοσιευε η πειραιωτικη εφημεριδα «Χρονογραφος», » Στο Φαληρο που πλενεσαι, / περιστερακι γενεσαι…». 

Η » Φαληριωτισσα» ηταν ο πρωτος δισκος που ηχογραφησε ο Γιαννης Παπα’ι’ωανου, αφου ειχε ηδη αλλαξει τρεις δουλειες. Σοβατζης, ξυλουργος και σοφερ. Παντου κουβαλουσε το μπουζουκι για να σκαρωνει τραγουδια για την παρεα. Τα ξημερωματα της 3ης Αυγουστου 1972 σκοτωνεται, καθως οδηγει στην παραλιακη του Περαματος. Το ιδιο βραδυ εχει φωτογραφηθει ενω παιζει μπουζουκι πανω σε βουνο απο σπασμενα πιατα. Τελος εποχης. Ενα τελος που προδιαγραφοταν απο την προηγουμενη δεκαετια με το αρχοντορεμπετικο και τα ινδοπρεπη τραγουδια. http://www.youtube.com/watch?v=XdmxRoRwr_Y&feature=relmfu

Ενω ο Μαρουδας και ο Γουναρης ενφανιζονται στην Καστελα, ο Μπιθικωτσης στη Σπηλια του Παρασκευα, ο Βασιλης Βασιλειαδης και ο Βαγγελης Περπινιαδης γνωριζουν πιενες στα λαικα κεντρα του Περιβολα και του Κεφαλα στην Κοκκινια και το «αντεργκραουντ» μετακομιζει στις παραγκοταβερνες του Κοιλακου και του Χασανακου στο Περαμα, ο Καζαντζιδης κανει εππιτυχια τον «υμνο» του ετσι κι αλλιως «κομμενου» απο το κρατικο ραδιοφωνο Μιχαλη Γενιτσαρη : » Γεια σου Περαια αθανατε / της εργατιας κολονα / Πασαλιμανι, Κοκκινια, Καμινια, Δραπετσωνα».

Απο το «Εριβαν» στις κιθαρες του ροκ

Μετα τον πολεμο, ελαχιστα λα’ι’κα τραγουδια γραφονταν πλεον στον χιτζιασκαρ, τον μουσικο δρομο που αποκληθηκε πειραιωτικος. Οι συνθετες αναζητουσαν ολο και περισσοτερα δυτικα στοιχεια. Το μπουζουκι με τις δυο επιπλεον χορδες, οπως το εκανε γνωστο ο Χιωτης, βοηθουσε λογω εκτασης. Το πρωτο οχταχορδο κατασκευασε ο οργανοποιος Ζοζεφ Τερζιβασιαν : » Οταν ο Μεταξας απαγορεψε το μπουζουκι, ηρθαν ο Χιωτης με το Στεφανακη Σπιταμπελο και μου ζητησαν να τους φτιαξω απο ενα πρωτοτυπο οργανο για να βγαινουν στις ταβερνες. Ειναι αυτο που ο Ηλιας Πετροπουλος κακως ονομαζει κιθαρομπουζουκο. Οταν πηγα στο υπουργειο να το κατοχυρωσω, το ονομασα «Εριβαν», απο το ονομα της πρωτευουσας της πατριδας μου. Ο Σπιταμπελος δεν επαιξε σε δισκους, ηταν γυρολογος. Αυτος ομως εμαθε το Χιωτη μπουζουκι». Οι πρωταγωνιστες του ρεμπετικου φευγουν ξεχασμενοι, ενω το ραδιοφωνο κανει επιτυχιες τις δευτερες εκτελεσεις των τραγουδιων τους. 
Ο Μπαγιαντερας γυριζει τυφλος τους δρομους του Χατζηκυριακειου με το μπουζουκι του, ενω απο τα υπογεια που νοικιαζουν οι πιτσιρικαδες για προβες ακουγονται οι παραμορφωμενες κιθαρες του ροκ.

» Σε βλεπανε με τα μακρια μαλλια και τα σκουλαρικια «ειναι ροκας», λεγανε, «αλητης»…». Ο Ηλιας Ασβεστοπουλος, ψυχη των 2002 GR, του μακροβιοτερου ελληνικο ροκ συγκροτηματος, ξεκινησε τραγουδωντας στους Persons με τους ΣπαθαΤουρκογιωργη, Μπουκουβαλα, μετεπειτα μελη των Socrates. Ο Γιαννης Σπαθας μπλεκει στην κιθαρα του τον Χεντριξ και τον Χαλκια. » Το λιμανι ειναι ροκ «, λενε. Στο σινεμα Τερψιθεα ( τωρα εμπορικο κεντρο ) και στο » Αλφα» της Νικαιας αρχιζουν, στη δεκαετια του ’60, τα «Μουσικα Πρωινα».

«Μεγαλωσα στον Αγιο Νειλο
με ρεμπετικα στα τζουκ μποξ
των σουβλατζιδικων, με 
Σπαθαρη και Χαριδημο»

Ο Γιαννης Νικολαου και οι Λαθρεπιβατες, οι Bluebirds, οι Outeens του Βαγγελη Γερμανου, οι Προκες, οι Κουμποτρυπες, ο Σκορπιος του Γιοκαρινη, ο Τζιμης ο Βατικιωτης, οι ροκαδες του Πειραια συναντιουνται με τα μπλουζ του Αντωνη Τουρκογιωργη : «Αν θες να δεις αληθεια τι σημαινει να ζεις μ’ ανθρωπους ζωντανους να δεις Ελλαδα που ποτε δεν πεθαινει ν’ ακους του λιμανιου τα blues…Αν με ζητησεις ξερεις που θα με βρεις εδω κατω μωρο μου δεν μπορεις να κρυφτεις…». http://www.youtube.com/watch?v=dlBFHQUHVow

Ο Γιαννης Γιοκαρινης, πιανιστας απο την Κοκκινια, προτιμα τα συνοικιακα μαγαζια απο τις μεγαλες πιστες : «Τους μαγκες δεν θα τους δεις στα στεκια που εχουνε γινει με φρου φρου και αρωματα. Δεν τη βρισκουν εκει». Περι μαγκιας εχει γινει λογος πολυς. Και πλειστες οσες παρεξηγησεις. Ο ερευνητης του μελλοντος θα σταθει στη διαθηκη του Γιωργου Μπατη που, με τον μπαγλαμα ανα χειρας, χαμογελα απο τον ταφο του, στο νεκροταφειο της Αναστασης :

«Ο μπαρμπα Γιωργης
ο Πειραιωτης
γεροντομαγκας και τσικ
ιπποτης
μπουζουκοπροσωπικοτης…»

ΤΕΛΟΣ

  

Το αρθρο αυτο δημοσιευτηκε στο ενθετο περιοδικο της Κυριακατικης Ελευθεροτυπιας, «ΕΨΙΛΟΝ» – Τευχος 253, στις 11 Φεβρουαριου του 1996. Ενα τευχος αφιερωμενο στον ΠΕΙΡΑΙΑ. Το κειμενο ειναι του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ. Οι φωτογραφιες απο το αρχειο του ιδιου του Χριστοδουλοπουλου αλλα και του ΗΛΙΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, απο το βιβλιο «ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ», ΑΘΗΝΑ 1979.
Σημαντική ανακοίνωση για το άρθρο; Πατήστε εδω

 

Advertisements
Κατηγορίες:Αρχείο
Αρέσει σε %d bloggers: