Αρχική > Opinion > Σχεδόν ιστορία

Σχεδόν ιστορία

Αύγουστος 19, 2013

Τον τελευταίο καιρό κάνω αυτό που μου αρέσει περισσότερο από όλα. Έχω βρει έναν υπέροχο άνθρωπο ο οποίος αποτελεί ζωντανή ιστορία.
Στην ηλικία των 87 μου κάνει την τιμή να μου μιλά για πράγματα που έχει ζήσει.
Ίσως λόγω εποχής, ίσως λόγω προσωπικού ενδιαφέροντος, οι πρώτες αυτές συζητήσεις ή αφηγήσεις καλύτερα, περιστρέφονται γύρω από τον εμφύλιο και με έχουν κάνει να σκέφτομαι πόσο πολύ η θέση της Ελλάδας σήμερα προκύπτει ως συμπέρασμα από την εποχή του εμφυλίου.
Όλη την αφήγηση θα την συντάξω, θα την μελετήσω και μετά θα επανέλθω. Μέχρι τώρα όμως μου έχουν κάνει εντύπωση δύο συγκεκριμένα γεγονότα.
Καταρχήν, για να ξέρουμε ποιος μιλάει, πρόκειται για έναν κύριο που πήρε μέρος στην αντίσταση. Με ποιά παράταξη, έχει την αξία του να το κρατήσουμε προς το παρόν μυστικό.
Η πρώτη ιστορία που προκάλεσε το ενδιαφέρον μου είναι ότι κατά την διάρκεια της κατοχής, οι Άγγλοι εφοδίαζαν τους αντάρτες με οπλισμό, ρουχισμό ακόμα και χρήματα. Σε κάποιον λοιπόν από τους εφοδιασμούς πέταξαν παπούτσια, αρβύλες. Όμως στις θέσεις των ανταρτών του Ζέρβα πέταξαν μόνο δεξιές αρβύλες ενώ στις θέσεις των ανταρτών του ΕΛΑΣ πέταξαν μόνο αριστερές αρβύλες. Εξανάγκασαν έτσι τα δύο στρατόπεδα, που μέσα στην κατοχή διεξήγαγαν δύο πολέμους, έναν ενάντια στις δυνάμεις κατοχής και έναν εμφύλιο, να βρεθούν ώστε να ανταλλάξουν αρβύλες αποκτώντας έτσι ζευγάρια που θα μπορούσαν να φορούν. Τον ρώτησα γιατί οι Άγγλοι το έκαναν αυτό και μου απάντησε ότι τους άρεσε πάντα να δημιουργούν εντάσεις μεταξύ των ανταρτών. Τους ήθελαν πάντα σε εμφύλιο.
Η δεύτερη ιστορία που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ο αφηγητής, έφηβος τότε, κατά την διάρκεια της κατοχής αποφάσισε μαζί με έναν φίλο του να καταταγεί στο αντάρτικο. Στον δρόμο σταμάτησαν σε ένα καφενείο. Εκεί βρίσκονταν δύο φαντάροι, αντάρτες, ενός εκ των δύο σχηματισμών. Όταν τους ρώτησαν πού πήγαιναν, εκείνοι απάντησαν πως επρόκειτο να καταταγούν στον ’’τάδε’’ σχηματισμό. Τότε οι φαντάροι τους πρότειναν να έρθουν στη δική τους ομάδα. Ο φίλος του κυρίου πείσθηκε και πήγε μαζί τους, ενώ ο αφηγητής δεν τους πίστεψε και κατετάγη στον αντίπαλο σχηματισμό. Οπότε από μία απόφαση στιγμής, οι δύο φίλοι χωρίστηκαν. Όχι μόνο νοητά, εντάχθηκαν σε διαφορετικές ομάδες, έγιναν εχθροί. Ρώτησα τον κύριο αυτό τί απέγινε ο φίλος του. Μου είπε ότι πολύ σύντομα τραυματίστηκε και έχασε το πόδι του. Τον ρώτησα αν τον ξαναείδε και μου είπε «βεβαίως και στο χωριό τον βλέπω και στο νοσοκομείο πήγα και τον είδα πριν από λίγο καιρό, φίλοι είμαστε»
Όλα τα παραπάνω με έκαναν και σκέφτηκα πολύ.
Ξεκινώντας από το τελευταίο, βλέπω έναν άνθρωπο στα 87 που με πλεονέκτημα την μεγάλη ηλικία, η οποία συνήθως προστατεύει από τους παροξυσμούς και τις εντάσεις, τα έχει βρει όχι μόνο με τον εαυτό του αλλά και με τους αντιπάλους του.
Το επόμενο συμπέρασμα είναι ότι η επιλογή στρατοπέδου ήταν σχεδόν ένα τυχαίο γεγονός το οποίο περισσότερο στηρίχθηκε στην λογική παρά στις πολιτικές ιδεολογίες. Το κύριο επιχείρημα του για να διαλέξει στρατόπεδο ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ότι όποτε τον πλησίαζαν από το αντίπαλο στρατόπεδο για να καταταγεί, του έλεγαν ότι θα γίνει πλούσιος και δεν θα χρειάζεται να δουλεύει, ούτε αυτός, ούτε ο πατέρας του. Του φάνηκε περίεργο και ύποπτο, καθώς ήξερε ότι αν δεν σπάσεις την πέτρα για να κάνεις χαλίκι δεν πληρώνεσαι. Οπότε αποφάσισε να καταταγεί στους άλλους.
Το τρίτο συμπέρασμα αφορά τους Άγγλους. Αυτή την υπέροχη ράτσα, που σαν και πολλούς άλλους είχε βρει τον τρόπο να χωρίσει τους Έλληνες στην μέση. Διαίρει και βασίλευε. Η Ελλάδα με την λήξη του εμφυλίου, ανήκε στους νικητές αλλά αντί να διαπραγματεύεται με τους υπόλοιπους νικητές την επιστροφή των εδαφών της, είχε το μυαλό της να διεξάγει έναν εμφύλιο. Με αποτέλεσμα, μέρη όπως η βόρεια Ήπειρος να έχει μείνει ένα ποιηματάκι, το οποίο κοντεύει να γίνει και γραφικό μάλιστα.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα με τους Έλληνες, όλο και περισσότερο στριμώχνονται στα άκρα. Και δυνάμεις από το εξωτερικό προωθούν και χρηματοδοτούν τα άκρα αυτά όλο και περισσότερο ώστε να αποτελέσουν δίλλημα. Αυτό σαν γεγονός θέλει προσοχή και πίσω από τις θεωρίες και τα επαναστατικά λογύδρια πρέπει να δούμε γιατί τα λέμε και κυρίως ποιούς έχουν «πλάτες» ώστε να βρίσκονται συνέχεια στην επικαιρότητα.
Κατά την άποψή μου, η οποία έγινε μέσα μου ακόμα πιο ισχυρή μετά τις αφηγήσεις του κυρίου, ο εμφύλιος ποτέ δεν τελείωσε. Για την ακρίβεια, ποτέ αυτοί που πήραν μέρος δεν τον τελείωσαν. Πράγματι μετά από χρόνια ήρθε και η κατάπαυση του πυρός και έγινε και η περίφημη «εθνική συμφιλίωση». Για μένα όμως  έγινε σε λάθος βάση. Έγινε στην βάση ότι και τα δύο στρατόπεδα συγχώρεσαν τρόπον τινά το ένα το άλλο, ενώ θα έπρεπε και τα δύο μαζί να ζητήσουν συγνώμη από την Ελλάδα για ό,τι έκαναν.
Επειδή λοιπόν αυτό δεν έγινε, οι επόμενες γενιές δεν απέρριψαν τις ιδέες που οδήγησαν στον εμφύλιο και για αυτό το λόγο ακούγονται όλο και πιο συχνά φράσεις όπως «κομμούνι» ή «φασίστα».
Δεν τελείωσε λοιπόν ποτέ ο εμφύλιος, για την ακρίβεια είναι στα πρόθυρα της αναζωπύρωσης με ομάδες ένθεν κακείθεν να έχουν αρχίσει να λειτουργούν με την λογική της αγέλης εξαπολύοντας μίσος.

Advertisements
Κατηγορίες:Opinion
Αρέσει σε %d bloggers: