Αρχική > Αρχείο, Opinion > Μία γνώμη

Μία γνώμη

Αύγουστος 29, 2013

Καλησπέρα Σταμο,
Στην Ελλάδα δεν εγκαθιδρύσαμε ποτέ μια κουλτούρα επικοινωνίας. 
Ο λαός μας ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να διαβάσει τα τελευταία τριάντα χρόνια. Περισσότερα ποντίκια επισκέπτονται τις βιβλιοθήκες μας παρά άνθρωποι. 
Έχω πάρει συνεντεύξεις από βιβλιοθηκάριους δε τα βγάζω απ το κεφάλι μου αυτά. 
Βιβλία δεν αγοράζουμε. 
Ούτε διαβάζουμε των πατεράδων μας. 
Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα, όπως οι μικρές χώρες της Λατινικής Αμερικής, πχ η Χιλή, είχαν πάντα διανοουμενίστικες ελίτ. Εμείς είχαμε την «γενιά του 30» μια παρέα ταλαντούχων αλλά και προνομιούχων κοινωνικά, ποιητών, ζωγράφων και εκδοτών ( Κατσίμπαλης, Ελύτης, «Νέα Γράμματα» κτλ ). Αν δεν είχαν διακριθεί, παίρνοντας δυο Νόμπελ μέσα σε 16 χρόνια ( 1963-79 ) δε θα τους διαβάζαμε. Τους κοκορευόμαστε βεβαία, ακομη κι αυτοί που δε τους έχουν διαβάσει. Παραμένουν όμως μια ελίτ. Όπως στη Χιλή. Ένας αμόρφωτος λαός που μέχρι προσφάτως έκαιγε τα βιβλία του στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς ( δίχως να ερωτάει ούτε ποιος τα πληρώνει ) κοκορεύεται μια διανοουμενίστικη ελίτ. 
Εφημερίδες δε διαβάζουμε. Εδώ και χρόνια. 
Ένα 30% μόνο διαβάζει εφημερίδες σύμφωνα με δεκαετή στατιστικά, όμως έχουμε περισσότερα σπίτια με δυο τηλεοράσεις από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω είναι φυσικά το έλλειμμα γνώσης επικοινωνίας που έχουμε, γιατί τελικά το βιβλίο δεν είναι απαραίτητα γνώση ( αφού το βιβλίο μπορεί να μην είναι καλής ποιότητας ) αλλά κοινοί κώδικες επικοινωνίας. Λες για παράδειγμα » διάβασα σε εκείνο το βιβλίο το τάδε πράγμα» και ο συνομιλητής σου που έχει διαβάσει το ίδιο βιβλίο επικοινωνεί μαζί σου σε μη διαπροσωπικό επίπεδοκαι συμφωνεί η διαφωνεί ενώ – όπως και συ – έχει βγάλει απ τη τσέπη του πες δέκα ευρώ, είκοσι ευρώ και έχει πληρώσει για να ακούσει τη γνώμη του άλλου ( του συγγραφέα πάνω στον οποίο μπορείτε να διαλογιστείτε δίχως συναισθηματισμούς ). 
Εμείς αυτό ποτέ δε το είχαμε στην Ελλάδα. 
Και δεν είναι τυχαίο ότι δεν είχαμε ποτέ πραγματικούς λαϊκούς διανοουμένους ( όπως ο Σαρτρ, η Βιλ, ‘η ο Καμιου ) γιατί τους τελευταίους τους φτιάχνει ο λαός. 
Η μεταπολίτευση έδωσε δικαίωμα στον καθένα να μιλά. Αυτό δεν είναι κακό. 
Όταν όμως έχεις την πιο πάνω υποδομή, όλα γίνονται σε εμπειρικό επίπεδο, συναισθηματικό, βιογραφικό, ποτέ σε μη-διαπροσωπικό. Οι καθηγητές μας, οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί μας, όλοι μιλούν έτσι ( διακόπτουν, δραματοποιούν για να φαίνονται πιο σημαντικοί, προσωπικοποιούν την πολιτική αντί να πολιτικοποιούν τα πρόσωπα, αφού δε μιλάνε για ιδέες με κάποια σοβαρότητα, μιλούν για ποιον ξέρουν, τι σχήματα συμμετέχουν, όχι φυσικά τι έχουν κάνει. 
Αυτό τι δείχνει για το λαό μας ; Από ποια κοινωνική μάζα βγήκαν οι πιο πάνω ; 
Οι βρισιές ( και οι αλαλαγμοί ) δε πρέπει να μας ξαφνιάζουν στη χώρα που η ιδεολογία μετριέται από το ύψος του μισθού σου και η μόρφωση από την πολύ ειδική – και άκρως προνομιούχα κοινωνικά – εκπαίδευση που λέγεται PHD.
Ν
Advertisements
Κατηγορίες:Αρχείο, Opinion
Αρέσει σε %d bloggers: