Αρχική > Opinion > Σχεδόν ιστορία vol2

Σχεδόν ιστορία vol2

Αύγουστος 7, 2014
»    Όταν ήμουν στη Νιγρίτα, κάθε φορά που είχαμε νυχτερινή άσκηση, εμένα και τους υπόλοιπους που είχαμε… προβλήματα μας κρατούσαν στο τάγμα για εθνική διαπαιδαγώγηση. Οι περισσότεροι απλά ήμασταν φακελωμένοι και επειδή δε προκαλούσαμε, δεν είχαμε και ιδιαίτερα προβλήματα.   «
»   Είχαμε και έναν μεγάλο, που είχε έρθει από τα καράβια. Σκληρός άνθρωπος ο Μαραβέγιας και πεισματάρης, αλλά καλό παιδί. Συνέχεια χωνόταν. Μια φορά στο ΚΨΜ πίσω από το τραπέζι πέρασε ένα ποντίκι. Μέσα έτυχε να βρίσκονται ο διοικητής και ο Μαραβέγιας. Γύρισε τότε ο Μαραβέγιας και είπε στον διοικητή: Κοιτάξτε κύριε διοικητά, μέχρι και το ποντικάκι είναι ελεύθερο να πηγαίνει όπου θέλει.   «
»   Στο τάγμα είχαμε και έναν λοχαγό, τον Σαρκόπουλο. Καλό παιδί και ήρεμος. Μια φορά γύρισε και είπε στον Μαραβέγια: Θα γίνεις άνθρωπος ρε συ ή να σε σκοτώσω; Τότε ο Μαραβέγιας του απάντησε: Σκότωσε με κύριε λοχαγέ, το πολύ- πολύ να γίνω εγώ ήρωας και εσύ ταγματάρχης.   «
Στην παραπάνω εξιστόρηση ο καθένας μπορεί να βρει και να σκεφτεί ό,τι θέλει. Εγώ προτίμησα να κρατήσω μια φράση που την επανέλαβε δύο φόρες. “ Καλό παιδί”. Μια φορά για τον στρατιώτη και μια για τον λοχαγό. Οξύμωρο, αλλά θεωρούσε και τους δύο καλά παιδιά. Λόγω θέσεως μάλλον κάποιος θα υπέθετε ότι θα θεωρούσε καλό παιδί τον στρατιώτη. Αλλά αυτό είναι λάθος. Και είναι λάθος για τον απλό λόγο ότι προσπαθούμε να κρίνουμε σύγχρονα γεγονότα και ανθρώπους που έζησαν σε άλλες εποχές. 
Μέσα σε ένα φασιστικό καθεστώς, αρκετά χρόνια πριν την Χούντα, ο άνθρωπος αυτός είχε πολιτικό αισθητήριο. Αλλά και αίσθημα δικαίου. Γεννημένος κατά την διάρκεια του εμφυλίου, είχε την ατυχία να μην γνωρίσει τον πατέρα του. Ο πατέρας του, που είχε τον μύλο του χωριού, έπεσε θύμα της ισοπέδωσης των ταραγμένων χρόνων και κατηγορήθηκε ως κομμουνιστής. Ιστορίες στο χωριό λένε ότι προκειμένου συγχωριανός του να αποφύγει να τον πληρώσει, τον κατέδωσε ψευδώς στην αστυνομία ότι στον μύλο του έκρυβε κομμουνιστές. Η αστυνομία τον συνέλαβε. Στο τμήμα όμως στο κεφαλοχώρι, και μέχρι να τον πάνε διακοπές σε κανένα νησί του Αργοσαρωνικού, ο αστυνομικός τον βοήθησε και σκηνοθέτησαν μαζί την απόδρασή του. Για λίγο κρύφτηκε στα βουνά και δύο φορές μόνο κατάφερε να δει το νεογέννητο νύχτα.
Ο γιος λοιπόν μεγάλωσε στιγματισμένος, ως γιος του κομμουνιστή. Άρα κομμουνιστής και ο ίδιος. Συνήθης εξίσωση σε μια εποχή που τα πάντα ήταν αλλοιωμένα. Μεγάλωσε με απωθημένα. Αλλά δεν επέτρεψε να τον κάνουν δέσμιό τους. Ο ίδιος δήλωνε ότι δεν είχε καμία σχέση με το κομμουνιστικό κόμμα.  Αριστερός μεν αλλά ποτέ κομμουνιστής. Αριστερός πάντως σίγουρα. Ακόμα θυμάμαι πηγαίνοντας παρέα στη δουλειά του ή στο Βόλο, στο αυτοκίνητο να ακούει το Άξιον Εστί ή Bob Dylan. Θυμάμαι, πιτσιρίκι, πόσο σκοτεινή μου φαινόταν στην αρχή η φωνή του Κατράκη, μέχρι να καταλάβω τί έλεγε.
Τα χρόνια πέρασαν και κατάφερε παρόλη τη ζωή του να μην στηριχθεί στο μίσος. Κατάφερε και έκανε πολιτικές συζητήσεις με ανθρώπους από όλους τους πολιτικούς χώρους. Και βρήκε χώρο να χαρακτηρίσει “καλό παιδί” και τον λοχαγό και τον στρατιώτη.
Ας σταματήσουν εδώ οι αναλυτικές περιγραφές, οι οποίες ίσως αποτελέσουν ξεχωριστή ανάρτηση. Ας σκεφτούμε όμως σε αντιδιαστολή την σημερινή κατάσταση. Άνθρωποι που δεν έζησαν τέτοιες εποχές δείχνουν πολύ μεγαλύτερο φανατισμό. Σίγουρα δεν υπάρχουν τα διδάγματα ως βιώματα, αλλά σίγουρα πάλι άνθρωποι που βασίζονται στην ημιμάθειά τους φανατίζονται, δηλώνουν με παρρησία εθνικόφρονες, κομμουνιστές, χαρακτηρίζουν όποιον διαφωνεί μαζί τους φασίστα, παλιοκομμούνι και με άλλες ευγενείς εκφράσεις.
Αυτός ο φανατισμός είναι και η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής. Με εκφράσεις που βγήκαν από κάποιο σκοτεινό ντουλαπάκι της ιστορίας, καταφέρνουν και χωρίζουν τους Έλληνες στα δύο. Όλοι βασίζονται στην πρακτική «ή με εμάς ή με τους άλλους». Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχουμε κυβερνήσεις χειρότερες των δεκαετιών του 50 και του 60. 
Μοιάζει αρκετά η εποχή μας με εκείνες τις εποχές. Εκτός της πολιτικής παρακμής, μοιάζει επίσης στην οικονομική παρακμή και στην παρακμή των αξιών. Διαλυμένη παιδεία τότε, διαλυμένη και τώρα, ετσι ώστε να δημιουργούνται πολίτες ζώα, που είτε με τον φόβο, είτε με τον φανατισμό, είτε με το mega channel να είναι εύκολα καθοδηγήσιμοι. 
Αυτός ο ίδιος άνθρωπος κάποια άλλη στιγμή μου είχε πει: “Μη νομίζεις ότι η χειρότερη περίοδος ήταν η χούντα. Πρίν την χούντα ήταν πολύ χειρότερα. Το παρακράτος τότε ήταν πολύ χειρότερο. Δεν ήξερες ποιός ήταν παρακρατικός, ποιός ρουφιάνος, ποιός θα πήγαινε στην αστυνομία να σε καταγγείλει. Η χούντα το διέλυσε αυτό το παρακράτος. Ήρθαν βέβαια οι στρατιωτικοί, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τις προηγούμενες κυβερνήσεις”.
Για αυτόν τον άνθρωπο είμαι περήφανος, και αν και αργά, του το είπα, ελπίζω να είναι και αυτός.

Τσανούσης Στάμος

Advertisements
Κατηγορίες:Opinion
Αρέσει σε %d bloggers: